Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 października 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 100/19 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 czerwca 2019 r. (data nadania) J.S. (dalej: skarżący)
wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego:
Sąd Apelacyjny w Ł. III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Sąd Apelacyjny) w postanowieniu zawartym w punkcie
drugim wyroku z 26 czerwca 2018 r. (sygn. akt […]) przyznał skarżącemu kwotę 146,50 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej
pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym oraz kwotę 150 zł tytułem zwrotu wydatków.
Uzasadniając wydane orzeczenie, Sąd Apelacyjny przywołał § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata
z urzędu (Dz. U. poz. 1714, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 18; dalej: rozporządzenie).
Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego, wskazując na naruszenie art. 7, art. 64 ust. 1 i art. 92 ust.
1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego, w jego sprawie nie powinno być zastosowane zaskarżone rozporządzenie.
Uzasadniając swoje zarzuty skarżący stwierdził, że delegacja zawarta w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. ̶ Prawo
o adwokaturze (Dz. U. z 2018 r. poz. 1184, ze zm.; dalej: u.p.a.) nie spełnia kryteriów z art. 92 Konstytucji. Podkreślił,
iż ustawodawca nie zawarł wytycznych, którymi organ wykonawczy miał się kierować przy wydawaniu rozporządzenia. W konsekwencji
Ministrowi Sprawiedliwości pozostawiono zupełną swobodę w ukształtowaniu stawek adwokackich. Skarżący stwierdził, że z art.
92 ust. 1 Konstytucji wynika obowiązek precyzyjnego i szczegółowego formułowania zakresu delegacji.
W ocenie skarżącego, następstwem naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji było także naruszenie zasady legalizmu, wyrażonej w
art. 7 Konstytucji. Przedmiotowa zasada wyklucza możliwość sformułowania delegacji nieodpowiadającej wzorcowi konstytucyjnemu.
Skarżący uznał również, że naruszono zasadę ochrony