Postanowienie TK z dnia 23 listopada 2004, sygn. Ts 101/04

W skardze konstytucyjnej z 12 maja 2004 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie niezgodności art. 59 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy z art. 2, art. 32 oraz art. 71 ust. 2 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Skarżąca wystąpiła z powództwem o przywrócenie do pracy, zasądzenie odszkodowania za czas pozostawania bez pracy oraz ustalenie jej miejsca pracy. Wyrokiem Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w Opolu z 15 lutego 2001 r. (sygn. akt IV P 1509/00) zasądzona została na rzecz skarżącej od pracodawcy kwota pieniężna tytułem odszkodowania, w wysokości wynikającej z art. 58 k.p. W pozostałym zakresie powództwo skarżącej zostało oddalone. Apelacja skarżącej od opisanego wyżej orzeczenia została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z 2 stycznia 2003 r. (sygn. akt V Pa 109/01). Wydanie tego orzeczenia poprzedzone zostało skierowaniem do Sądu Najwyższego zagadnienia prawnego wyrażonego w pytaniu: „czy, w razie rozwiązania umowy o pracę, zawartej na czas określony, z kobietą w ciąży, bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.) z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, pracownicy tej służyć będą w przypadku upływu terminu, do którego umowa miała trwać wyłącznie roszczenia odszkodowawcze w rozmiarze wynikającym z art. 58 k.p. w związku z art. 59 k.p., czy też służyć jej będzie roszczenie odszkodowawcze za cały okres pozostawania bez pracy do czasu, do którego umowa o pracę miała obowiązywać?” Postanowieniem z 16 listopada 2001 r. (sygn. akt III ZP 18/01) Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały. W uzasadnieniu stwierdził, że przepisy uwzględniane w sprawie nie wymagają interpretacji. Położenie prawne pracownicy w ciąży, z którą pracodawca rozwiązał z naruszeniem przepisów bez wypowiedzenia umowę o pracę zawartą na czas określony,