Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lutego 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 101/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 28 czerwca 2005 r. skarżąca podniosła, iż wyrażona przez Sąd
Najwyższy w wyroku z 10 stycznia 2003 r. (sygn. akt I PK 58/02) wykładnia art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) wypacza brzmienie wskazanego
przepisu i narusza zasadę poszanowania godności człowieka (art. 30), prawo do jednakowego wynagrodzenia za pracę jednakowej
wartości (art. 33 ust. 2 Konstytucji) oraz prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (art. 45 ust. 1 Konstytucji).
Naruszenie wskazanych w skardze praw wiąże skarżąca z wydaniem następujących rozstrzygnięć: wyroku Sądu Okręgowego z 23 lutego
2004 r. (sygn. akt VI P 50/03); wyroku Sądu Apelacyjnego – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z 15 czerwca
2004 r. (sygn. akt III APa 60/04); postanowienia Sądu Apelacyjnego – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 20 października
2004 r. (sygn. akt III APa 60/04) oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 29 marca 2005 r. (sygn. akt II PZ 9/05).
Postanowieniem z 28 października 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu wniesionej skardze konstytucyjnej.
W uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż kwestionowana przez skarżącą rozszerzająca wykładnia zaskarżonego przepisu
służy poprawieniu sytuacji radcy prawnego poprzez rozszerzenie zakresu gwarancji „godziwego wynagrodzenia”, co tym samym uniemożliwia
przyjęcie, iż prowadzi ona do naruszenia przysługujących skarżącej praw.