Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 stycznia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 101/08 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 27 marca 2008 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 kwietnia 2008 r. (data nadania), M.J.
(dalej: skarżący) zarzucił, że art. 351 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie:
Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.), w części obejmującej zwrot „w
ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku”, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950
r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.).
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 22 stycznia 2009 r. (doręczonym 27 stycznia 2009 r.), pełnomocnik skarżącego
został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi konstytucyjnej, tj. do dokładnego określenia sposobu naruszenia konstytucyjnych
wolności i praw skarżącego przez zaskarżony przepis.
W wykonaniu powyższego zarządzenia, 5 lutego 2009 r. wpłynęło do Trybunału Konstytucyjnego pismo procesowe z 2 lutego 2009
r.
Trybunał nabrał wątpliwości co do autentyczności podpisu oraz pieczęci radcy prawnego G. K. widniejących pod tym pismem. Zaistniało
uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 270 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny
(ówcześnie: Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, ze zm.; dalej: k.k.), o czym Szef Biura Trybunału
Konstytucyjnego zawiadomił Prokuraturę Rejonową w T. pismem z 17 sierpnia 2009 r. (znak: […]).
W tym stanie rzeczy, postanowieniem z 22 stycznia 2010 r., Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c.
w związku z art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o