Postanowienie TK z dnia 16 grudnia 2010, sygn. Ts 101/10

W skardze konstytucyjnej z 20 kwietnia 2010 r. skarżący zarzucił, że art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) jest niezgodny z art. 178 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim pozwala na pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziego – chronionego zasadą niezawisłości sędziowskiej – za wydanie błędnego orzeczenia. Zdaniem skarżącego, niekonstytucyjność zaskarżonego przepisu wynika z jego niedookreśloności, co skutkuje różnymi, niekiedy wykluczającymi się, sposobami rozumienia zwrotu „oczywista i rażąca obraza przepisów prawa”.

Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Sąd Apelacyjny w Warszawie – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z 8 października 2009 r. uznał skarżącego za winnego oczywistej i rażącej obrazy art. 388 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) i wymierzył skarżącemu karę dyscyplinarną upomnienia. Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z 18 stycznia 2010 r. uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego przewinienia służbowego i wymierzył mu karę dyscyplinarną upomnienia. Skarżący wskazuje, że w podobnej sprawie Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z 22