Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 września 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 101/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej osobiście do Trybunału Konstytucyjnego 6 czerwca 2016 r. D.J. (dalej: skarżący) wystąpił
o zbadanie zgodności art. 3982 § 2 pkt 1 w zw. z art. 3941 § 2 oraz art. 3941 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
18 w zw. z art. 77 ust. 2, art. 32 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 i w zw. z art. 77 ust. 2, art. 47 w zw. z art. 77 ust. 2
oraz art. 72 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 20 stycznia 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 30 stycznia 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej ze względu na zbędność orzekania w związku z wyrokiem TK z 12 stycznia 2010 r.
(SK 2/09, OTK ZU nr 1/A/2010, poz. 1). Zgodnie z tym orzeczeniem, art. 3941 § 2 k.p.c., w brzmieniu dodanym przez art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania
cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), w zakresie, w jakim nie przewiduje
zażalenia do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania w sprawach,
w których nie przysługuje skarga kasacyjna, jest zgodny z art. 45 ust. 1 i z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji
oraz nie jest niezgodny z art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Ponadto Trybunał ustalił, że ostateczne orzeczenie w sprawie skarżącego zostało oparte wyłącznie na art. 3941 § 2 k.p.c., a zatem w pozostałej części przepisy art.