Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 grudnia 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 102/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 4 kwietnia 2008 r. skarżący zarzucił art. 22, art. 23 oraz
art. 125 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr
162, poz. 1118, ze zm.) sprzeczność z art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 2 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Skarga została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego. Decyzją z 20 października 1999 r. Zakład
Ubezpieczeń Społecznych – Oddział we Wrocławiu (nr Ew 90-1118924) odmówił skarżącemu przeliczenia świadczenia emerytalnego,
wskazując, że nowo wyliczony wskaźnik byłby niższy od poprzedniego. Sąd Okręgowy – Sąd Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu,
Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 3 lipca 2001 r. (sygn. akt VIII U 7324/99) oddalił odwołanie wniesione od
powyższej decyzji, wskazując w uzasadnieniu, że ciężar udowodnienia osiąganego wynagrodzenia spoczywa na (powodzie) skarżącym.
Sąd nie dał wiary ani zeznaniom powoda (skarżącego), ani zeznaniom świadków, wskazując jednocześnie, iż przy wykazanej przez
skarżącego wysokości wynagrodzenia obliczony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia jest niższy od dotychczasowego.
Wyrokiem z 9 października 2002 r. (sygn. akt III AUa 1757/01) Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił wniesioną apelację. Zarówno
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, jak i Rzecznik Praw Obywatelskich odmówili wniesienia kasacji z powodu braku przysługujących
im uprawnień. Skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka została rozpatrzona i Trybunał w wyroku z 15 stycznia 2008
r. stwierdził naruszenie art. 6 Konwencji. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że postanowienie Sądu Apelacyjnego o odmowie ustanowienia
adwokata z urzędu w celu sporządzenia kasacji do Sądu Najwyższego zostało wydane na posiedzeniu niejawnym i bez żadnego uzasadnienia.
Biorąc pod uwagę, że w postępowaniu kasacyjnym obowiązuje przymus adwokacki skarżący został w ten sposób pozbawiony możliwości
rozpoznania