Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 grudnia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 102/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 4 kwietnia 2011 r. skarżący zarzucił art. 547 § 1 ustawy z
dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) sprzeczność z art. 78
ust. 1 i art. 32 Konstytucji, w zakresie, w jakim pozbawia stronę prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie sądu apelacyjnego
oddalające wniosek o wznowienie postępowania.
Wyrokiem z 24 maja 2002 r. Sąd Rejonowy w Mielcu (sygn. akt II K 350/01) uznał skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa.
Orzeczenie powyższe zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu – II Wydział Karny z 3 października 2002
r. (sygn. akt II Ka 300/02). Kasacja wniesiona od powyższego rozstrzygnięcia została oddalona postanowieniem Sądu Najwyższego
z 2 grudnia 2003 r. (sygn. akt IV KK 42/03). Wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu
Najwyższego został oddalony postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie – II Wydział Karny z 30 grudnia 2010 r. (sygn. akt
II AKo 34/10). Skarżący nie wniósł środka odwoławczego od powyższego rozstrzygnięcia.
Uprawnienie do wniesienia skargi konstytucyjnej skarżący upatruje w naruszeniu prawa do zaskarżania orzeczeń wydanych w I
instancji, o którym mowa w art. 78 ust. 1 Konstytucji. Kwestionowana regulacja nie przyznaje bowiem prawa do wniesienia środka
odwoławczego od orzeczenia odmawiającego wznowienia postępowania, jeśli zostało ono wydane przez sąd apelacyjny jako sąd I
instancji. Sytuację, w której tylko w wypadku wydania orzeczenia o takiej treści przez sąd okręgowy i sąd rejonowy służy stronom
możliwość wystąpienia ze środkiem