Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 listopada 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 102/13 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej z 20 marca 2013 r. J.K. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 370 ustawy z dnia 17
listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) i art. 102 ustawy z dnia
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1025; dalej: u.k.s.c.) z art. 77 ust. 1 i
2 Konstytucji.
2. Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Trybunał stwierdził, że skarżący nie wyczerpał drogi prawnej, ponieważ nie wniósł zażalenia na postanowienie o odrzuceniu
apelacji. Tym samym nie spełnił przesłanki dopuszczalności skargi konstytucyjnej, która wynika z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia
1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Samodzielną podstawę
odmowy nadania analizowanej skardze dalszego biegu w zakresie dotyczącym zakwestionowanego art. 102 u.k.s.c. stanowiło ustalenie,
że przepis ten nie był podstawą orzeczenia wskazanego przez skarżącego jako ostateczne rozstrzygnięcie o jego prawach lub
wolnościach, Skarga nie spełniała zatem przesłanki określonej w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK. Ponadto Trybunał uznał,
że w odniesieniu do zakwestionowanego art. 370 k.p.c. podstawami odmowy nadania skardze dalszego biegu była nieadekwatność
art. 77 ust. 1 Konstytucji jako wzorca