Postanowienie TK z dnia 30 lipca 2020, sygn. Ts 102/18

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 lipca 2019 r. (data nadania), Agencja Mienia Wojskowego z siedzibą w W. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez radców prawnych z wyboru, wystąpiła z żądaniem przedstawionym na tle następującego stanu faktycznego:

1. W deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2013 i 2014 skarżąca (tj. Oddział Terenowy Agencji Mienia Wojskowego w K.), wykazała do zapłaty sumę 3223 zł za grunty pozostałe i budynki oznaczone jako niemieszkalne i jako budynki pozostałe. W związku z powyższym, Wójt Gminy P. (dalej: Wójt) wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej w zakresie podatku od nieruchomości za te lata. Decyzjami z 12 maja 2014 r. (nr spraw […]) – stosując stawki związane z działalnością gospodarczą – określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2013 i 2014 w kwocie 8876 zł.

Skarżąca odwołała się od powyższych decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: SKO w P.) podnosząc, że tylko podjęcie przez nią działalności o charakterze zarobkowym w stosunku do nieruchomości Skarbu Państwa, będących w jej zasobach, mogłoby skutkować powstaniem obowiązku podatkowego na zasadach dotyczących przedsiębiorców. SKO w P., decyzjami z 18 czerwca 2014 r. (SKO […]) uchyliło decyzje Wójta i przekazało mu sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że konieczne jest ustalenie przez organ orzekający w pierwszej instancji, czy skarżąca prowadzi działalność gospodarczą na gruntach i obiektach, które są przedmiotem prowadzonego postępowania podatkowego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzjami z 25 lipca 2014 r., Wójt określił ponownie wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od nieruchomości za 2013 r. i 2014 r. w tej samej kwocie, jak poprzednio, tj. w kwocie 8876 zł. Skarżąca ponownie odwołała się od powyższych decyzji. SKO w P. decyzjami z