Postanowienie TK z dnia 18 czerwca 2020, sygn. Ts 102/19

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 czerwca 2019 r. (data nadania), A.S. (dalej: skarżący) wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.

Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową od 31 lipca 1980 r. do 29 stycznia 1993 r. W związku ze złym stanem zdrowia, w maju 2005 r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie renty inwalidzkiej. Decyzją z 25 lutego 2016 r. organ rentowy, wykonując prawomocny wyrok Sądu Okręgowego Sądu Ubezpieczeń Społecznych w K. X Wydział Ubezpieczeń Społecznych z 5 stycznia 2016 r., przyznał skarżącemu prawo do renty inwalidzkiej z datą wsteczną od 1 września 2010 r. Skarżący wystąpił 7 marca 2016 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w K. (dalej: Dyrektor AMW) z wnioskiem o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Decyzją z 5 maja 2016 r. Dyrektor odmówił skarżącemu odprawy mieszkaniowej, argumentując, że przepisy obowiązujące w dniu zakończenia przez skarżącego zawodowej służby wojskowej, tj. 29 stycznia 1993 r., nie przewidywały wypłaty odprawy mieszkaniowej. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w K. (dalej: Prezes AMW), który decyzją z 22 czerwca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, że zarówno w dniu złożenia wniosku, jak i w trakcie rozstrzygania, skarżący nie był już żołnierzem zawodowym. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący odwołał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (dalej: WSA), który wyrokiem z 27 stycznia 2017 r. (sygn. akt […]) oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 lutego 2019 r. (sygn. akt […]) oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że „w dacie zakończenia przez skarżącego służby wojskowej przepisy prawa nie przewidywały możliwości przyznania żołnierzowi przechodzącemu do rezerwy odprawy mieszkaniowej, a sama instytucja odprawy mieszkaniowej pojawiła się w systemie prawnym 1 lipca 2004 r., zaś uprawnienie do tej odprawy nabywają żołnierze