Postanowienie TK z dnia 17 sierpnia 1998, sygn. Ts 102/98

1. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego “C” Spółka z o.o. 13 lipca 1998 r. wniósł do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną, w której zakwestionował zgodność art. 393 pkt 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego z art. 77 konstytucji. Postanowieniem z 17 sierpnia 1998 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Zażalenie skarżącego Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 8 października 1998 r. pozostawił bez uwzględnienia.

21 grudnia 1998 r. (data wpływu wniosku) pełnomocnik Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego “C” Spółka z o.o. zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem (nazwanym “skarga o wznowienie postępowania”) o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. Ts 102/98, zakończonego wyżej wskazanym postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 1998 r. o nieuwzględnieniu zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Skarżący wskazał jako podstawę swego wniosku art. 403 § 3 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 20 powołanej na wstępie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.

We wspomnianej wyżej “skardze o wznowienie postępowania” pełnomocnik Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego “C” Spółka z o.o. zarzucił, iż nie uwzględniając zażalenia skarżącego, Trybunał Konstytucyjny zajął stanowisko diametralnie sprzeczne z dotychczasową linią orzecznictwa Trybunału w kwestii sposobów obliczania upływu dwumiesięcznego terminu do złożenia skargi konstytucyjnej. O ile bowiem w uzasadnieniu postanowienia z 3 marca 1998 r. (sygn. Ts 17/97), Trybunał stwierdził “iż dla wyczerpania toku instancji niezbędne jest uzyskanie przez osobę składającą skargę konstytucyjną merytorycznej decyzji Sądu Najwyższego podjętej po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, bądź decyzji sądu ustalającej brak podstaw do złożenia