Postanowienie TK z dnia 29 listopada 2001, sygn. Ts 103/01

W skardze konstytucyjnej z 18 lipca 2001 r. zarzucono art. 111 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118) niezgodność z art. 67 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W oparciu o wskazany przepis Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z 15 marca 2000 r. odmówił skarżącemu ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury, uzasadniając to nieprzedłożeniem dokumentacji wynagrodzeń za okres 20 lat. Odwołanie złożone od tej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z 8 listopada 2000 r. (sygn. akt VU 2646/00). Wniesioną apelację Sąd Apelacyjny w Białymstoku oddalił wyrokiem z 18 stycznia 2001 r. (sygn. akt III AUa 926/00), który został doręczony 30 stycznia 2001 r. Od tego wyroku skarżący przesłał sporządzoną przez siebie kasację do Sądu Najwyższego. Kasacja ta została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 23 lutego 2001 r. (sygn. akt III AUa 926/00 W. K. 51/01). Na powyższe postanowienie wniesiono zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji, które zostało odrzucone postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 30 kwietnia 2001 r. (sygn. akt III AUa 926/00), doręczonym 4 maja 2001 r.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej poprzez dokładne określenie w jaki sposób zaskarżony przepis narusza wskazane w skardze