Postanowienie TK z dnia 12 września 2005, sygn. Ts 103/05

W skardze konstytucyjnej skarżąca zarzuciła, że art. 40 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.; dalej: p.u.s.p.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78, art. 176 ust. 1 oraz art. 177 Konstytucji. Zdaniem skarżącej narusza on jej konstytucyjne prawa poprzez to, że nie przewiduje możliwości odwołania się od wytyku udzielonego na mocy tego przepisu, mimo, iż wytyk może mieć wpływ na sytuację zawodową sędziego.

Postanowieniem z 12 września 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, iż przyjęte za podstawę skargi konstytucyjnej postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu nie stanowi orzeczenia o prawach skarżącej w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.

W zażaleniu skarżąca wniosła o zmianę postanowienia i nadanie skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zdaniem skarżącej postanowienie Sądu Okręgowego zawierające wytyk odnosi się do jej konstytucyjnych praw, o czym świadczy m.in. fakt, że została w nim imiennie wskazana. O tym, że wytyk orzeczniczy odnosi się do konkretnego sędziego świadczą też konsekwencje wytyku wskazane w art. 91 § 3 i 4 p.u.s.p. Quasi-dyscyplinarny charakter postępowania w sprawie wytyku wymaga, zdaniem skarżącej, przyznania jej środka odwoławczego, czego obecnie prawo nie przewiduje. Jest to tym bardziej nieuzasadnione, że ustawa w art. 37 § 4 przewiduje taki środek odwoławczy w przypadku wytyku dyscyplinarnego. Skarżąca zarzuciła też, że Trybunał Konstytucyjny w zaskarżonym postanowieniu nie odniósł się w ogóle do zarzutu naruszenia prawa do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Artykuł 40 § 1 p.u.s.p., przewiduje instytucję wytyku orzeczniczego. Przepis ten jest umieszczony