Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 kwietnia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 103/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 kwietnia 2011 r. (data nadania) Krystyna K. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie niezgodności
art. 28 i art. 31 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i
Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152, ze zm.; dalej: ustawa o ubezpieczeniach komunikacyjnych)
z art. 2 i art. 32 Konstytucji w zakresie, w jakim przepisy te nakładają na kupującego pojazd mechaniczny obowiązek wypowiedzenia
w określony sposób umowy zawartej z zakładem ubezpieczeń przez zbywcę, pod rygorem automatycznego zawarcia nowej umowy na
kolejne 12 miesięcy.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 11 maja 2011 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych
skargi konstytucyjnej w szczególności przez: po pierwsze, sprecyzowanie, wobec których przepisów art. 28 oraz art. 31 ustawy
o ubezpieczeniach komunikacyjnych skarżąca formułuje zarzut naruszenia art. 2 oraz art. 32 Konstytucji; po drugie, wskazanie
konstytucyjnych praw lub wolności, wyrażonych w powołanych powyżej postanowieniach ustawy zasadniczej, które – zdaniem skarżącej
– zostały naruszone, oraz dokładne określenie i uzasadnienie sposobu tego naruszenia.
Pełnomocnik skarżącej w piśmie z 6 czerwca 2011 r. wskazał, że zarzut niekonstytucyjności dotyczy ust. 1 art. 28 oraz ust.
1 art. 31 ustawy o ubezpieczeniach komunikacyjnych. Nie wypełnił natomiast obowiązku określenia i uzasadnienia sposobu naruszenia
konstytucyjnych praw lub wolności skarżącej.
Postanowieniem z 22 lutego 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał
stwierdził, że rozpoznawana skarga nie spełnia wymogów formalnych. Ani w skardze