Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 września 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 103/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 23 kwietnia 2012 r. reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu R.J. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie
Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266, ze zm.; dalej: ustawa o ochronie praw lokatorów) z art. 2, art. 69 i
art. 76 Konstytucji. W piśmie procesowym z 12 listopada 2012 r. skarżący zarzucił, że art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie
praw lokatorów jest niezgodny także z art. 30 Konstytucji.
Postanowieniem z 24 września 2013 r. (doręczonym 30 września 2013 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu
skardze konstytucyjnej, ustaliwszy, że skarżący kwestionuje zaniechanie prawodawcze. Trybunał stwierdził także, że skarżący
nie wskazał naruszonych praw, a w konsekwencji nie określił sposobu ich naruszenia. Trybunał podkreślił, że skarżący przywołał
wzorce kontroli (art. 2, art. 69 i art. 76 Konstytucji), które nie są dla niego źródłem przysługujących mu praw, a zarzut
naruszenia art. 30 Konstytucji sformułował po terminie do wniesienia skargi.
W zażaleniu z 7 października 2013 r., sporządzonym przez pełnomocnika procesowego, skarżący zakwestionował postanowienie Trybunału
w całości. Stwierdził w nim, że skarga konstytucyjna, uzupełniona pismem procesowym z 12 listopada 2012 r. (wniesionym w celu
wykonania zarządzenia sędziego Trybunału wzywającego pełnomocnika skarżącego m.in. do wskazania, jakie prawa i wolności skarżącego
wyrażone w art. 2, art. 69 i art. 76 Konstytucji i w jaki sposób zostały naruszone), spełniała warunki określone w art. 79
ust. 1 Konstytucji i w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz.
643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). W uzasadnieniu zażalenia skarżący podkreślił,