Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 lutego 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 103/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 maja 2017 r. (data nadania) J.P. (dalej: skarżąca) zarzuciła:
1) art. 73 ust. 4, art. 75 ust. 1 pkt 3 i art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i
instytucjach rynku pracy (ówcześnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 645, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1265, ze zm.; dalej:
u.p.z.) w zakresie ,,zlikwidowania należnych uprawnień osobom bezrobotnym” oraz ,,penalizowania osób bezrobotnych poprzez
odebranie im środków do życia bez prawomocnego wyroku sądu” niezgodność z art. 67 ust. 2, art. 2 i art. 42 ust. 3 Konstytucji;
2) art. 75 ust. 1 pkt 3 i art. 75 ust. 2 pkt 3 u.p.z. w zakresie, ,,w jakim powoduje dyskryminację osób bezrobotnych tylko
z uwagi na miejsce zarejestrowania” niezgodność z art. 67 ust. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji;
3) art. 73 ust. 1 u.p.z. w zakresie ,,skrócenia okresu zabezpieczenia społecznego (w stosunku do 12 miesięcznego okresu pobierania
świadczenia) w zależności od miejsca zarejestrowania w charakterze bezrobotnego” niezgodność z art. 67 ust. 2, art. 32 ust.
1 i 2 i art. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej zakwestionowane przepisy naruszają zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i wynikające
z niej zasady: ochrony zaufania do państwa, poprawnej legislacji, pewności prawa, prawa do sprawiedliwego traktowania w sferze
stosunków objętych gwarancjami konstytucyjnymi. Naruszają też one zasadę równości i zakaz dyskryminacji (art. 32) oraz prawo
do zabezpieczenia społecznego (art. 67 ust. 2 Konstytucji) przez jego nadmierne i nieproporcjonalne ograniczenie (art. 31
ust. 3 Konstytucji).
Postanowieniem z 4 października 2018 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 16 października 2018 r., Trybunał Konstytucyjny
odmówił nadania