Postanowienie TK z dnia 30 października 2019, sygn. Ts 103/19

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 czerwca 2019 r. (data nadania) W.P. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 89 § 2 i § 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. – o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2019 r. poz. 825, ze zm.; dalej: ustawa o SN) jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Postanowieniem z 30 października 2019 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 4 listopada 2019 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2072, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK). Trybunał uznał, że: wskazane przez skarżącego pismo Prokuratora Prokuratury Krajowej z 11 marca 2019 r. (sygn. akt […]) nie spełnia przesłanek do uznania go za rozstrzygnięcie ostateczne; zakwestionowane przepisy prawne nie stanowiły podstawy jego wydania; kwestia drogi sądowej nie została ostatecznie rozstrzygnięta i w związku z tym nie zostało naruszone prawo do sądu; art. 2 Konstytucji i wynikająca z niego zasada demokratycznego państwa prawnego powołany został jako samodzielny wzorzec kontroli zakwestionowanych przepisów ustawy o SN.

Na postanowienie to – 12 listopada 2019 r. (data nadania) – pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie. W zażaleniu tym podniósł zarzut naruszenia art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK. Jako istotę tego naruszenia wskazał „błędną subsumpcję okoliczności faktycznych do normy prawnej prowadzącą do przyjęcia, że złożona skarga konstytucyjna nie spełnia wymogów określonych w ustawie” (s. 2 zażalenia).

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 ust. 5