Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 stycznia 2024 r.
|
| Sygn. akt Ts 103/20 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 lipca 2020 r. (data nadania) M.B. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, zarzucił niezgodność:
a) art. 99a w związku z art. 457 § 2 i 3 w związku z art. 424 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 424 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997
r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 42 ust. 1-3 w związku z art. 45
ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1 w związku z art. 78 w związku z art. 31 ust. 1-3 w związku z art. 2; art. 31 ust. 1-3;
art. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim „pozwala sporządzić uzasadnienie orzeczenia na formularzu, w taki sposób, który uniemożliwia
poznanie rozumowania sądu i nie pozwala także poznać rozumowania sądu II instancji, a także pozwala na nierozważenie wszystkich
wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym”,
b) art. 523 § 2 w związku z art. 519 w związku z art. 539a § 1-3 w związku z art. 437 i art. 439 w związku z art. 433 § 2
k.p.k. z art. 42 ust. 1-3 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1 w związku z art. 78 w związku z art. 31 ust.
1-3 w związku z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1; art 31 ust. 1-3; art. 2; art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim
„ogranicza możliwość wniesienia kasacji lub skargi od [w]yroku [s]ądu II [i]nstancji w zakresie braku możliwości zaskarżenia
każdego orzeczenia II instancji, które nie odnosi się do środków odwoławczych, zwłaszcza apelacji i podniesionych w tych środkach
zarzutów, kasacją bądź