Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 września 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 104/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 27 kwietnia 2009 r. zakwestionowana została zgodność art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
o przekształceniu użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459; dalej: u.p.u.w.) z art.
64 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem skarżących kwestionowany przepis, który jest podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia w ich sprawie, jest niejasny i
niedostatecznie określony, co stanowi naruszenie zasad przyzwoitej legislacji, które to powinny być szczególnie przestrzegane
przy tworzeniu przepisów związanych z zakresem konstytucyjnych praw i wolności. Ponadto, według skarżących, art. 5 pkt 1 u.p.u.w.
prowadzi do naruszenia prawa do równego dla wszystkich prawa własności przez uniemożliwienie skarżącym nieodpłatnego przekształcenia
przedmiotowej nieruchomości w prawo własności.
Postanowieniem z 9 lutego 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Podstawą odmowy nadania skardze
dalszego biegu była oczywista bezzasadność zarzutów skargi. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano także, że skarżący niewłaściwie
określili podmioty wyposażone w cechę prawnie istotną, a w konsekwencji nie wykazali, w jaki sposób doszło do naruszenia ich
konstytucyjnych wolności lub praw.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżących wniósł zażalenie, w którym: (1) stwierdził, że skarżący nie zostali wezwani
do usunięcia braków formalnych skargi, z czego należy wnioskować, że skarga nie zawierała takich uchybień; (2) zwrócił uwagę,
że Trybunał Konstytucyjny nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi konstytucyjnej; (3) powtórzył argumentację mającą
przemawiać za naruszeniem zasady prawidłowej legislacji (art. 2 Konstytucji); (4) podkreślił, że skarżący dostrzegają różnice
między sukcesją uniwersalną i syngularną, stoją jednak na stanowisku, zgodnie z którym termin „następcy prawnego” można rozumieć
również jako przepis stanowiący o następstwie pod tytułem szczególnym; (5) zaznaczył, że nie zachodziła oczywista bezzasadność
zarzutów skargi, skoro Trybunał Konstytucyjny w zaskarżonym postanowieniu odwoływał