Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 grudnia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 104/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 19 kwietnia 2010 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997
r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.; dalej: p.r.d.) oraz § 15 ust. 1 i 2 oraz § 27 ust.
1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków
i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393, ze zm.; dalej: rozporządzenie) z art. 52 ust. 1 oraz z art. 52 ust. 3 w zw.
z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem skarżącego, uregulowania § 15 ust. 1 i 2 oraz § 27 ust. 1 rozporządzenia, wydanego na podstawie upoważnienia zawartego
w art. 7 ust. 2 p.r.d., jak i sam przepis upoważniający p.r.d., są niezgodne z Konstytucją, ponieważ naruszają statuowaną
w art. 52 ust. 1 wolność poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie spełniają wymogu wprowadzania ograniczeń
tej wolności tylko w drodze ustawy (art. 52 ust. 3 Konstytucji).
Skarga konstytucyjna została sporządzona w oparciu o następujący stan faktyczny.
Wyrokiem z 8 lipca 2009 r. (sygn. akt VIII W 3558/08) Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu uznał skarżącego
za winnego zarzucanego mu wykroczenia z art. 92 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr
46, poz. 275) i za ten czyn wymierzył skarżącemu karę grzywny w wysokości 300 zł, a także zasądził od niego koszty postępowania
w wysokości 50 zł oraz opłatę w kwocie 30 zł. Skarżący złożył apelację od tego wyroku, oddaloną wyrokiem Sądu Okręgowego w
Poznaniu z 21 grudnia 2009 r. (sygn. akt IV Waz 328/09).