Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 listopada 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 104/12 |
Uzasadnienie:
1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej G.N. (dalej: skarżąca), wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24
kwietnia 2012 r. (data nadania), zarzucono niezgodność: (1) art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji
niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228, ze zm.; dalej: u.o.i.n.) z art. 2 i art. 51 ust. 4 oraz art. 45 ust. 1 w związku z art.
77 ust. 2 Konstytucji; (2) art. 34 ust. 5 pkt 1 u.o.i.n. z art. 51 ust. 4 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej zakwestionowane przepisy naruszają: prawo do żądania sprostowania i usunięcia informacji nieprawdziwych,
niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą, prawo do sądu oraz zasadę demokratycznego państwa prawnego – przez uniemożliwienie
jej wglądu i żądania usunięcia informacji zbieranych przez służby specjalne, a także przez nieustanowienie zasad kontroli
sądowej odmowy dostępu do materiałów zgromadzonych przez służby specjalne.
2. Postanowieniem z 9 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
W uzasadnieniu postanowienia Trybunał stwierdził, że zaskarżone przepisy nie stanowiły podstawy normatywnej postanowień Wojewódzkiego
Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 września 2011 r. (sygn. akt VII SAB/Wa 209/11) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego
z 12 stycznia 2012 r. (sygn. akt I OSK 2375/11), które swoje rozstrzygnięcia oparły na art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30
sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.),
uznawszy, że w sprawie nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne obu instancji nie
odniosły się natomiast do art. 4 ust. 1 i art. 34 ust. 5 pkt 1 u.o.i.n., które skarżąca uczyniła przedmiotem zaskarżenia.
W związku z tym skarga konstytucyjna nie spełniała dyspozycji zawartej