Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 czerwca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 104/15 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 9 marca 2015 r., sporządzonej przez pełnomocnika, R.E.-L. i R.L. (dalej: skarżący) zakwestionowali
zgodność z Konstytucją art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2015.199,
ze zm.; dalej: upzp). Wobec zaskarżonego przepisu upzp, w zakresie, w jakim „do analizy zabudowy sąsiedniej w stosunku do terenu,
dla którego ustalane są warunki zabudowy w ramach procedury legalizacji samowoli budowlanej, dla ustalenia tzw. kontynuacji
funkcji, można brać pod uwagę wyłącznie zabudowę powstałą w zgodzie z przepisami prawa budowlanego”, skarżący sformułowali
zarzut niezgodności z art. 64 ust. 3 Konstytucji.
Postanowieniem z 11 kwietnia 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia
Trybunał stwierdził, że argumen-tacja skarżących przedstawiona dla potwierdzenia zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu
upzp z art. 64 ust. 3 Konstytucji była całkowicie bezzasadna. Za sprzeczne z zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji) Trybunał
uznał oczekiwanie skarżących, aby organy administracji przy wydawaniu decyzji na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp uwzględniały
obiekty wzniesione niezgodnie z prawem. W konsekwencji pozbawione podstaw było również rozumowanie a contrario, które z braku tego rodzaju zastrzeżenia w ustawie prowadzi do wniosku o dopuszczalności (czy wręcz – jak wydają się oczekiwać
skarżący – nakazie) uwzględnienia przy wydawaniu takiej decyzji elementów stanu faktycznego niezgodnych z prawem.
Sugerowany przez skarżących sposób rozumienia kwestionowanego przepisu – sprze-czny z jego utrwaloną wykładnią – prowadziłby
do następstw całkowicie niezgodnych z wymogami państwa prawnego, jak również dysfunkcjonalnych z uwagi na ratio legis upzp.
Odmowa wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która uwzględniałaby nieruchomości