Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 maja 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 104/18 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 lipca 2018 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wystąpił
o stwierdzenie, że: 1) art. 130 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie: Dz. U.
z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1460; dalej: k.p.c.) „w zakresie zwrotu »jeżeli od pisma nie uiszczono
należnej opłaty«” jest niezgodny z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 2 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 370 k.p.c. „w zakresie zwrotu »nieopłaconą«” jest niezgodny z wyżej wskazanymi wzorcami
kontroli, a dodatkowo z art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zaskarżone przepisy naruszają jego prawo do sądu polegające „na konstytucyjnym zagwarantowaniu każdemu
prawa do rozpoznania jego sprawy przez Sąd” przez uzależnianie możliwości dochodzenia prawa określonego w art. 77 i art. 45
Konstytucji „od sytuacji majątkowej strony a więc ogranicz[ania] prawa ubogich lub takich, których nie stać na uiszczenie
wpisu”. W ocenie skarżącego uwarunkowanie prawa do dochodzenia odszkodowania, określonego w art. 77 ust. 1 Konstytucji, w
drodze wskazanej w art. 45 ust. 1 Konstytucji nie może być bezwzględnie warunkowane względami ekonomicznymi. Swobodny „mechanizm
zwalniania od kosztów sądowych nie pozwala na zagwarantowanie ochrony konstytucyjn[ych] wolności…”
Postanowieniem z 26 września 2019 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 30 września 2019 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Trybunał stwierdził, że zakwestionowany w skardze art. 370 k.p.c. nie był podstawą wydania postanowienia Sądu Okręgowego w
W. z 23 maja 2018 r. o oddaleniu zażalenia na zarządzenie sędziego Sądu Rejonowego dla W. z 22 maja 2017 r. w przedmiocie
zwrotu pozwu z powodu nieuiszczenia opłaty sądowej. Trybunał stwierdził także, że skarżący