Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 stycznia 2002 r.
|
| Sygn. akt Ts 105/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Leszka Krupanka, skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 4 sierpnia 2000 r., pełnomocnik skarżącego
zakwestionował zgodność § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania niektórych
przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 154, poz. 797 ze zm.) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Według skargi i dokonanych w niej, w wykonaniu zarządzeń sędziego Trybunału Konstytucyjnego, uzupełnień kwestionowany przepis
jest niezgodny z wyrażonymi w treści art. 2 Konstytucji prawami konstytucyjnymi wynikającymi z zasad: demokratycznego państwa
prawnego i sprawiedliwości społecznej. Ze wskazanych w skardze zasad konstytucyjnych pełnomocnik skarżącego wywodził zakaz
nadmiernego fiskalizmu i zakaz nadmiernej ingerencji państwa. Kwestionowany przepis wprowadził – zdaniem autora skargi – mechanizm
zbiorowej odpowiedzialności polegający na ponoszeniu przez nabywcę negatywnych konsekwencji nieuczciwego lub wręcz przestępczego
zachowania się sprzedawcy. Ponadto podniesiono, iż nabywca nie może uniknąć odpowiedzialności nawet przez wykazanie braku
swojej winy.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 12 stycznia 2000 r., sygn. Ts 105/00 odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
W uzasadnieniu postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Trybunał przypomniał, że podstawową przesłanką
dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wskazanie w niej konstytucyjnego prawa bądź wolności,
przysługujących skarżącemu a naruszonych ostatecznym orzeczeniem wydanym przez sąd bądź organ administracji publicznej na
podstawie zakwestionowanego w skardze przepisu ustawy albo innego aktu normatywnego. Formalną konsekwencją takiej przesłanki
jest obowiązek wskazania w skardze konstytucyjnej, jakie konstytucyjne prawa bądź wolności i w jaki sposób zostały – zdaniem
skarżącego – naruszone przez zakwestionowane przepisy (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym; Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.).
Trybunał uznał, że nie została w sprawie spełniona wskazana wyżej podstawowa