Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 lutego 2003 r.
|
| Sygn. akt Ts 105/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Ryszarda Freidenberga złożonej do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 7 sierpnia 2002 r. zarzucono,
iż:
a) art. 392 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) oraz art. 1
pkt 22 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze
zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz.
554) jest niezgodny z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej;
b) art. 403 § 2 – Kodeksu postępowania cywilnego jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej;
c) art. 48 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) w zakresie,
w jakim dopuszcza rozpoznawanie skargi o wznowienie przez sędziego, który brał poprzednio udział w postępowaniu apelacyjnym
dotyczącym orzeczenia objętego skargą o wznowienie, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazał, iż postanowieniem z 28 marca 2002 r. (sygn. akt I PKN 332/02) Sąd Najwyższy odrzucił kasację skarżącego
od postanowienia Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z 23 lutego 2001 r. (sygn. akt XII Pz
17/01), którym to postanowieniem oddalono zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia
z 20 grudnia 2000 r. (sygn. akt IV 2P 1156/00), odrzucające skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem
Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z 6 listopada 1997 r. (sygn. akt IV 2P 3310/96).
Skarżący wskazał, iż zakwestionowany