Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 lipca 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 105/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej G.P. zakwestionowano zgodność z Konstytucją przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843;
dalej: usn). Art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 3 usn skarżący zarzucił niezgodność z art. 45 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji,
natomiast art. 12 ust. 4 usn – niezgodność z art. 77 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 24 stycznia 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W odniesieniu do zarzutu niekonstytucyjności art. 12 ust. 4 usn, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przepis ten nie stanowił
podstawy ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie skarżącego. Wobec odrzucenia skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego
przez skarżącego (będącego komornikiem sądowym) nie można uznać, aby znalazł wobec niego zastosowanie przepis przewidujący
– w sytuacji uwzględnienia takiej skargi – możliwość zasądzenia odpowiedniej kwoty pieniężnej. Z kolei, w odniesieniu do art.
10 ust. 3 usn, Trybunał Konstytucyjny uznał, że w skardze nie doszło do prawidłowego wskazania jej podstawy, w postaci naruszonych
konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego. Za niezrozumiały uznał Trybunał zarzut, iż przepis przewidujący przyznanie komornikowi
w postępowaniu prawa strony, jeżeli zgłosi on swój udział w sprawie, godzi w prawa podmiotowe wynikające z art. 45 ust. 1
Konstytucji. Natomiast w odniesieniu do zarzutu niekonstytucyjności art. 8 ust. 2 usn, w zaskarżonym postanowieniu stwierdzono,
że skarżący błędnie zawęża i utożsamia treść prawa statuowanego w art. 45 ust. 1 Konstytucji wyłącznie z uczestnictwem strony
postępowania w jawnej rozprawie. Ponadto Trybunał podkreślił, iż treść prawa do zaskarżania orzeczeń wydanych w pierwszej
instancji normowana jest przede wszystkim w art. 78 Konstytucji, który expressis verbis przewiduje dopuszczalność ustawowego jego ograniczania. W tym zaś zakresie