Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 listopada 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 105/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 21 maja 2007 r. skarżący zarzucił § 2 ust. 4 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie trybu postępowania w wypadku, gdy liczba osadzonych w zakładach
karnych lub aresztach śledczych przekroczy w skali kraju ogólną pojemność tych zakładów (Dz. U. Nr 65, poz. 459) sprzeczność
z art. 41 ust. 4 i art. 40 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Zgodnie z art. 110 § 1 i 2 k.k.w. skazanego umieszcza się w celi nie mniejszej niż 3 m2 na jedną osobę. Tak określona powierzchnia ma charakter standardu minimum. Artykuł 248 § 1 k.k.w. przewiduje wyjątkowe odstępstwo
od tej normy, jako szczególnie uzasadnione wypadki osadzenia na czas określony. Szczegółowe uregulowanie trybu postępowania
w takich sprawach zostało przekazane Ministrowi Sprawiedliwości (art. 248 § 3 k.k.w.). W ocenie skarżącego, wydane na podstawie
delegacji ustawowej rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r. oraz z 19 kwietnia 2006 r. nie spełniało celu, jaki ustawodawca przyjął
dla jego wydania. Przede wszystkim nie określono czasu, na jaki możliwe jest umieszczenie skazanego w celi o mniejszej niż
3 m2 powierzchni na osobę. Oznacza to zezwolenie na bezterminowe umieszczenie skazanego w celi o mniejszej powierzchni niż 3 m2. Taki stan rzeczy jest sprzeczny – w ocenie skarżącego – z konstytucyjną zasadą humanitarnego traktowania osób pozbawionych
wolności i wyrażonym w art. 40 Konstytucji zakazem nieludzkiego, poniżającego traktowania i karania. Kwestionowany przepis
rozporządzenia jest też sprzeczny z Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
In fine skargi skarżący wskazuje, iż w takich „wyjątkowych” warunkach od samego początku odbywa swoją karę pozbawienia wolności orzeczoną
na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Gdańsku z 13 grudnia 2002 r. (sygn. akt IV