Postanowienie TK z dnia 21 lipca 2011, sygn. Ts 105/10

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 23 kwietnia 2010 r. Teresa C. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. Nr 45, poz. 207, ze zm.; dalej: ustawa o podatku od spadków i darowizn) z art. 2 oraz art. 217 Konstytucji.

Postanowieniem z 21 lipca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 47 ust. 1 w związku z art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego analizowana skarga konstytucyjna nie spełniała wymogów dotyczących prawidłowego określenia jej podstawy. Trybunał przypomniał, że prawo do zwolnienia (odliczenia) podatkowego nie stanowi prawa konstytucyjnego o charakterze podmiotowym, którego naruszenie legitymuje do wniesienia skargi konstytucyjnej. Zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania, mają zatem charakter wyjątkowy, a o ich wprowadzeniu i zakresie decyduje ustawodawca, kierując się przesłankami ekonomicznymi i społecznymi.

Trybunał wskazał również, że podstawą oceny zarzutów sformułowanych wobec art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn nie może być art. 217 oraz art. 2 Konstytucji. Oba te przepisy nie gwarantują wprost obywatelom czy innym podmiotom prawnym określonej wolności bądź prawa konstytucyjnego, których ochrona przed naruszeniami mogłaby stanowić samoistny przedmiot skargi konstytucyjnej. Powyższe okoliczności uzasadniały, zgodnie z art. 47 ust. 1 i 2 w związku z art. 49 ustawy o TK, odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W kwestionowanym postanowieniu Trybunał ponadto wskazał, że skarżąca niekonstytucyjność zaskarżonych przepisów upatruje w ich błędnym zastosowaniu przez orzekające w sprawie organy. Okoliczność powyższa stanowiła, zgodnie z