Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 września 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 105/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 23 kwietnia 2014 r. M.R. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 153 § 2 zdanie pierwsze
ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90 poz. 557, ze zm.; dalej: k.k.w.) jest niezgodny z
art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zakwestionowany przepis narusza prawo do sprawiedliwego rozpoznania sprawy (art. 45 ust. 1 w związku z
art. 2 i art. 7 Konstytucji) w ten sposób, że przez „zbyt szerokie niedookreślenie podstawy udzielania przerwy w odbywaniu
kary pozbawienia wolności” umożliwia sędziemu orzekającemu in concreto prawo do arbitralnego definiowania przesłanki „ważne względy rodzinne lub osobiste”. Przepis ten pozwala także sędziemu odmówić
skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary również w przypadku wystąpienia tej przesłanki. Jak twierdzi skarżący, przesłanka
ważnych względów rodzinnych lub osobistych jest w takim stopniu nieostra, że podważa zaufanie obywatela do sądu.
Postanowieniem z 8 lipca 2014 r. (doręczonym pełnomocnikowi 14 lipca 2014 r.) Trybunał odmówił nadania analizowanej skardze
dalszego biegu, uznawszy sformułowane w niej zarzuty za oczywiście bezzasadne. Trybunał, odwoławszy się do swojego dotychczasowego
orzecznictwa, wskazał, że przepisy zwierające zwroty niedookreślone są zgodne z Konstytucją, jeśli – tak jak w sprawie, w
związku z którą skarżący wniósł skargę konstytucyjną – towarzyszą im czytelne, z punktu widzenia ewentualnych odbiorców rozstrzygnięć,
mechanizmy kontroli korzystania przez sądy z przyznanej im władzy dyskrecjonalnej. Trybunał Konstytucyjny zwrócił również
uwagę na to, że ze względu na charakter wnioskodawcy uzasadnione jest, by sąd przy rozpoznawaniu wniosku o udzielenie przerwy