Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 czerwca 2025 r.
|
| Sygn. akt Ts 105/20 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 lipca 2020 r. (data nadania) A.C. (dalej: skarżąca), reprezentowana
przez pełnomocnika z wyboru, wystąpiła o stwierdzenie, że: 1) art. 33 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia
27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach
dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz. Urz. UE L z 2003 r. Nr 338,
poz. 1; dalej: rozporządzenie) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji; 2) art. 23 lit. a w związku z art. 31 ust. 2 rozporządzenia
są niezgodne z art. 72 Konstytucji; 3) art. 28-36 rozporządzenia są niezgodne z art. 45 ust. 1 oraz art. 72 Konstytucji.
Skarżąca twierdzi, że zakwestionowane przepisy rozporządzenia naruszają prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) oraz zasadę
ochrony praw dziecka (art. 72 Konstytucji).
Postanowieniem z 10 lutego 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 16 lutego 2021 r.) Trybunał Konstytucyjny – na podstawie
art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) – odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdziwszy, że
nie spełnia ona przesłanki określonej w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Trybunał ustalił, że zakwestionowane w skardze przepisy
rozporządzenia nie były podstawą postanowienia Sądu Apelacyjnego w W. I Wydział Cywilny z 15 kwietnia 2020 r. (sygn. akt […]),
tj. orzeczenia, które skarżąca wskazała jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
W zażaleniu złożonym 23 lutego 2021 r. (data nadania) skarżąca zarzuciła, że Trybunał, wydając postanowienie, naruszył art.
53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Zdaniem skarżącej wprawdzie postanowienie Sądu Apelacyjnego z 15