Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 lutego 2002 r.
|
| Sygn. akt Ts 107/01 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Lucjana Pietrzyka złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 25 lipca 2001 r. zarzucono, iż art. 5 ust.
2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze
zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz.
554; dalej: ustawa nowelizująca kpc) jest niezgodny z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazał, iż postanowieniem z 30 marca 2001 r. Sąd Najwyższy (sygn. akt III CKN 336/00) odmówił przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17 lipca 1998 r. (sygn. akt I Aca 437/98). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd Najwyższy powołał się na treść art. 393 kpc, zgodnie z którym, jeżeli zaskarżone
orzeczenie nie narusza w sposób oczywisty prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania, można odmówić przyjęcia kasacji
do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, ani też nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych
budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów – a kasacja jest oczywiście bezzasadna. Sąd Najwyższy
przyjął przy tym, iż możliwość skorzystania z art. 393 kpc zachodzi także w stosunku do kasacji od orzeczeń sądów drugiej
instancji wydanych przed 1 lipca 2000 r.
Zdaniem skarżącego orzeczenie Sądu Najwyższego pozbawiło go prawa