Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 maja 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 107/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 27 kwietnia 2009 r. skarżący – Maria i Piotr K. – zarzucili
niezgodność art. 17 ust. 1-3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721) z art. 21 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1-3 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu
nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U.
z 1995 r. Nr 36, poz. 175, ze zm.). W przekonaniu skarżących kwestionowane przepisy są niezgodne z Konstytucją w zakresie,
w jakim przewidywały możliwość wydania przez wojewodę decyzji zezwalającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
(dalej: GDDKiA) na „niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe oraz nadanie takim decyzjom rygoru natychmiastowej
wykonalności, bez przyznania właścicielom nieruchomości objętych takimi decyzjami słusznego odszkodowania za dokonane w ten
sposób ich wywłaszczenie polegające na pozbawieniu (ograniczeniu) praw właścicielskich do posiadania należących do nich nieruchomości
lub ich części, korzystania z nich i pobierania z nich pożytków i innych dochodów, w okresie od dnia, w którym wyżej wymienionym
decyzjom nadany został rygor natychmiastowej wykonalności lub stały się decyzjami ostatecznymi, do dnia pozbawienia tychże
właścicieli prawa własności do takich nieruchomości lub ich części”.
Postanowieniem z 17 czerwca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 oraz art. 47
ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) –
odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Trybunał uznał, że: po pierwsze, art. 21 ust. 2 oraz art. 64 ust. 1-3 Konstytucji są nieadekwatnymi wzorcami kontroli w