Postanowienie TK z dnia 07 maja 2013, sygn. Ts 107/11

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 kwietnia 2011 r. Hadex S.A. (dalej: skarżąca) wniosła o zbadanie zgodności art. 145 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.; dalej: ustawa o ochronie zabytków) z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącej zakwestionowany przepis narusza wskazane w skardze wzorce konstytucyjne, gdyż nakazując uwzględnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zabytków nieruchomych wskazanych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków, nie określa trybu ani formy dokonania takiego wskazania. Nie przewiduje także możliwości jego zaskarżenia. W przekonaniu skarżącej powoduje naruszenie prawa do sądu oraz zasad przyzwoitej legislacji.

Postanowieniem z 7 maja 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było nieuprawdopodobnienie przez skarżącą zarzutu naruszenia przysługujących jej konstytucyjnych praw i wolności przez zakwestionowany przepis. Trybunał stwierdził, że samo wskazanie nieruchomości przez wojewódzkiego konserwatora zabytków nie stanowi rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach skarżącej. Jest jedynie elementem procedury stanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który – jako uchwała rady gminy – podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Trybunał wskazał również na ustalenie sądów administracyjnych orzekających w sprawie skarżącej, zgodnie z którym nieruchomość, której wskazanie kwestionowała skarżąca (willa Średniawa), podlegała ochronie od 1983 r. Bezpodstawne było więc zawarte w skardze twierdzenie, że dopiero wymienienie tej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego spowodowało uznanie jej za zabytek, a wskazanie willi Średniawa przez wojewódzkiego konserwatora zabytków stanowiło akt kształtujący prawa i obowiązki skarżącej. Ponadto Trybunał stwierdził, że skarżąca nie wykazała, aby art. 145 ustawy o ochronie zabytków był niejasny lub wadliwie skonstruowany. Nie uprawdopodobniła więc zarzutu niezgodności