Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 czerwca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 107/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 maja 2017 r. (data nadania) K.K. (dalej: skarżący) wystąpił
o stwierdzenie, że art. 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. poz. 396) oraz art. 86 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137, ze zm.; obecnie:
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204) są niezgodne z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 23 października 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu przedmiotowej skardze konstytucyjnej,
ponieważ została wniesiona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, co stanowiło samodzielną podstawę odmowy nadania
jej dalszego biegu.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie. W zażaleniu skarżący zarzucił Trybunałowi naruszenie
art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.
U. poz. 2072) przez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, że „wniosek o ustanowienie pełnomocnika
powoduje jedynie zawieszenie