Postanowienie TK z dnia 10 stycznia 2023, sygn. Ts 108/21

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 kwietnia 2021 r. (data nadania) W.Ł. (dalej: skarżąca), działająca w imieniu własnym oraz niepełnoletnich dzieci: O.Ł. i R.Ł., reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego.

Sąd Rejonowy w J. postanowieniem z 21 stycznia 2020 r. (sygn. akt […]) oddalił wniosek skarżącej o przyznanie państwowej kompensaty, wskazując na upływ terminu do jego złożenia, określonego w art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o państwowej kompensacie przysługującej ofiarom niektórych czynów zabronionych (Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1415; dalej: u.p.k.), a także brak wykazania i uzasadnienia wysokości zgłoszonego roszczenia. Złożona apelacja została oddalona postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z 30 listopada 2020 r. (sygn. akt […]). Sąd uznał, że wniosek o kompensatę został złożony w terminie, ale podkreślił, iż świadczenie kompensacyjne powinno znaleźć zastosowanie dopiero w przypadku bezskuteczności starań ofiary o uzyskanie przysługujących jej świadczeń z innych tytułów. Podniósł, że warunkiem przyznania kompensaty jest uprzednie rzeczywiste podjęcie przez osobę uprawnioną próby uzyskania naprawienia szkody w sposób wskazany w art. 5 u.p.k. – czego zaniechano w rozpatrywanej sprawie. Zdaniem sądu nie spełniono również innej przesłanki skutecznego dochodzenia kompensaty, jako że