Postanowienie TK z dnia 23 stycznia 2002, sygn. Ts 109/01

W skardze konstytucyjnej Katarzyny Wątroba i Zdzisława Wątroba zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP art. 231 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zaskarżonemu przepisowi zarzucono, że poprzez zamieszczoną w jego treści klauzulę generalną dobrej wiary umożliwia wydawanie na jego podstawie orzeczeń naruszających zasady sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej. Nastąpić miało to w szczególności poprzez wskazanie, jakie konstytucyjne prawa lub wolności skarżących i w jaki sposób – zdaniem skarżących – zostały naruszone przez kwestionowany art. 231 1 k.c.

W piśmie pełnomocnika skarżących z 2 października 2001 r. ponownie wskazano na zasady wyrażone w art. 2 i art. 32 Konstytucji, jako na konstytucyjne prawa naruszone przez zaskarżony przepis.

Postanowieniem z 23 stycznia 2002 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że skarga kieruje się w pierwszym rzędzie przeciwko sposobowi zastosowania kwestionowanego przepisu przez sądy orzekające w sprawie skarżących. Ta zaś płaszczyzna pozostaje zasadniczo poza zakresem kontroli prowadzonej przez Trybunał Konstytucyjny w trybie skargi konstytucyjnej. Ponadto podniesiono, że skarżący nie sprecyzowali sposobu, w jaki zaskarżony przepis narusza przywołane w skardze zasady sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa.

Zażalenie na powyższe postanowienie skierował 5 lutego 2002 r. pełnomocnik skarżących. Wskazał w nim, że skargę kieruje się przeciwko klauzuli generalnej dobrej wiary, zamieszczonej w treści art. 231 1 k.c. W ocenie skarżących, klauzula ta w konkretnych przypadkach stanowić może przedmiot dowolnej interpretacji ze strony sądów. W zażaleniu zakwestionowano także stanowisko Trybunału Konstytucyjnego