Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 stycznia 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 109/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 11 czerwca 2004 r. skarżący zarzucił art. 48 ust. 1 ustawy
z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) niezgodność z art. 2 Konstytucji.
Ostatecznym rozstrzygnięciem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji jest, w ocenie skarżącego, postanowienie Trybunału Konstytucyjnego
z 27 kwietnia 2004 r. (sygn. Ts 210/03), którym pozostawiono bez rozpoznania zażalenie wniesione na postanowienie TK z 18
marca 2004 r., wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia na brzmienie art. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, zgodnie
z którym zażalenie na postanowienie TK o odmowie nadania dalszego biegu powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
Przepisowi temu skarżący zarzuca naruszenie podstawowej zasady demokratycznego państwa prawnego wskazując, iż poprzez rozszerzenie
przymusu adwokackiego na inne poza wniesieniem skargi czynności procesowe prowadzi on do nieuzasadnionego pominięcia roli
skarżącego w postępowaniu, odebrania mu głosu we własnej sprawie. Skarżący odwołuje się przy tym do brzmienia art. 29 ust.
1 ustawy o TK, jako do przepisu, z którego wynikać ma demokratyczne prawo do wypowiadania się strony we własnym imieniu w
toku postępowania.
Ponieważ pomimo wezwania zarządzeniem sędziego TK do wskazania, jakie konstytucyjne wolności lub prawa o charakterze podmiotowym
i w jaki sposób zostały naruszone, pełnomocnik skarżącego nie wskazał w nadesłanym w odpowiedzi piśmie procesowym żadnego
konstytucyjnego prawa lub wolności, których ochrony chce dochodzić w trybie skargi konstytucyjnej, Trybunał Konstytucyjny
postanowieniem z 29 września 2004 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie złożonym do Trybunału Konstytucyjnego 13 października 2004 r. pełnomocnik skarżącego
wskazuje na wstępie na rozszerzającą wykładnię zaskarżonego przepisu, która jest dokonywana powszechnie w procesie stosowania
prawa. Zgodnie z treścią ustalonej na tej drodze normy, każde pismo