Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 stycznia 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 109/15 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 marca 2015 r. (data nadania) Sp. z o.o. (dalej: skarżąca
albo Spółka) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 79 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1025, ze zm.; dalej: u.k.s.c) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 31
ust. 3 Konstytucji.
Skarżąca sformułowała w skardze dwa zarzuty niekonstytucyjności zakwestionowanej regulacji. W pierwszym z nich zarzuciła,
że art. 79 ust. 1 pkt 1 lit. e u.k.s.c. narusza prawo do sądu w aspekcie prawa do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej
(art. 45 ust. 1 Konstytucji) wraz z zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji) przez to,
że pozbawia stronę procesu możliwości uzyskania zwrotu opłaty od apelacji lub skargi kasacyjnej w wypadku ich uwzględnienia
z powodu nieoczywistego, lecz poważnego naruszenia prawa.
W drugim z zarzutów skarżąca podniosła, że art. 79 ust. 1 pkt 1 lit. e u.k.s.c. ma charakter niedookreślony, nie wskazuje,
czy stwierdzenie przez sąd oczywistego naruszenia prawa powinno nastąpić w sentencji orzeczenia, czy też może wynikać z treści
jego uzasadnienia. Niedookreśloność ta – zdaniem skarżącej – prowadzi do arbitralności rozstrzygnięć i uniemożliwia realizację
zasady sprawiedliwości proceduralnej, a przez to narusza prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej (art. 45
ust. 1 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji). Skarżąca zaznaczyła, że zgodnie z orzecznictwem sądów powszechnych
– w tym z orzeczeniami wydanymi w jej sprawie – oczywiste naruszenie prawa musi zostać wskazane w sentencji orzeczenia. Wymóg
ten – według niej – jest nieuprawniony.
W związku z wniesieniem do Sądu Najwyższego skargi kasacyjnej, Trybunał Konstytucyjny, postanowieniem z 5 czerwca 2015 r.
– wydanym na podstawie art.