Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 marca 2022 r.
|
| Sygn. akt Ts 109/21 |
Uzasadnienie
1. Skarga konstytucyjna wniesiona została przez E.B. (dalej: skarżący), reprezentowanego przez pełnomocnika z wyboru, w związku
z następującym stanem faktycznym.
Wyrokiem częściowym Sądu Rejonowego w P. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Sąd Rejonowy) z 13 grudnia 2019
r. (sygn. akt […]; dalej: wyrok Sądu Rejonowego) zasądzono od skarżącego na rzecz powoda (pracownika skarżącego) kwotę 25
310,48 zł tytułem ryczałtu za nocleg oraz wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, nocnych i za dyżury, powiększonej
o stosowne odsetki. W uzasadnieniu sąd powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 listopada 2016 r. (sygn. K 11/15;
OTK ZU A/2016, poz. 93) oraz ukształtowane po jego wydaniu orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazujące, iż „po wyroku Trybunału
Konstytucyjnego (…) nie stosuje się art. 21a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r.
poz. 1155, ze zm.), ale stosuje się art. 775 § 5 k.p., lecz wyłącznie w przypadku [gdy] pracodawca nie uregulował zasad zwrotu należności z tytułu podróży służbowej w
układzie zbiorowym pracy, regulaminie wynagradzania lub umowie o pracę” (s. 14-15 uzasadnienia).
Wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z 21