Postanowienie TK z dnia 29 marca 2000, sygn. Ts 11/00

W skardze konstytucyjnej z 20 stycznia 2000 r. skarżący Zbigniew D. wnosił o orzeczenie, że art. 32 i 33 ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych są niezgodne z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz z art. 1 sporządzonego 20 marca 1952 r. Protokołu Nr 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż na podstawie zaskarżonych przepisów Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z 8 stycznia 1999 r. (sygn. akt I C 2042/98) oddalił jego powództwo o wydanie części lokalu mieszkalnego stanowiącego jego własność, zajmowanego przez najemcę na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Następnie wyrokiem z 7 października 1999 r. (sygn. akt III Ca 780/99) Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację skarżącego od powołanego wyroku. Skarżący stwierdził, iż wyczerpał tok instancji w przedmiotowej sprawie, gdyż na podstawie art. 393 pkt 1 w związku z art. 23 kodeksu postępowania cywilnego nie przysługuje mu kasacja. Podniósł, że zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych najem nawiązany na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale jest w rozumieniu ustawy najmem umownym, za który najemca opłaca czynsz regulowany. Czynsz ten nie wystarcza na pokrycie kosztów wynikających z prac remontowych, do