Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 grudnia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 11/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, wniesionej we własnym imieniu do Trybunału Konstytucyjnego 16 stycznia 2010 r., radca prawny H.T.
(dalej: skarżący) zarzucił ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.
U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, ze zm.; dalej: ustawa emerytalno-rentowa) naruszenie jego praw nabytych poprzez znaczne zaniżenie
wysokości emerytury przy jej waloryzacji. Zaniżenie to – zdaniem skarżącego – jest wynikiem zastosowania „art. 88 i innych
oraz art. 180 ust. 9 i art. 196” ustawy emerytalno-rentowej i uchybia zasadzie niedziałania prawa wstecz. Tym samym ustawa
ta naruszać ma art. 2, art. 5, art. 7, art. 9, art. 30, art. 32, art. 37, art. 38, art. 87, art. 90 i art. 91 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej oraz Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzoną w Rzymie dnia 4 listopada
1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 63, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja).
Skarżący naruszenie przysługujących mu praw konstytucyjnych upatruje w zasadach waloryzacji emerytur, które prowadzić mają
do faktycznego zmniejszenia wartości emerytury, na potwierdzenie czego skarżący przedstawił szereg matematycznych wyliczeń.
Zdaniem skarżącego, zaskarżona ustawa, a w szczególności jej rozdział II, nie da się pogodzić z art. 2 Konstytucji ani z Konwencją
– przede wszystkim z jej art. 1 oraz art. 14. Skarżący podkreślił, że Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu wielokrotnie
wypowiadał się, iż prawo do emerytury lub renty należy uznać za mienie w rozumieniu art. 1 Konwencji. Tym samym powinno ono
korzystać z ochrony przewidzianej w art. 14 Konwencji. W świetle powyższego uzasadnione – jego zdaniem – jest twierdzenie,
że Konwencja nakłada na państwa, które ją ratyfikowały, obowiązek zapewnienia prawa do świadczenia emerytalnego oraz nakazuje
zapewnienie prawa do korzystania z tego świadczenia bez dyskryminacji wynikającej z