Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 czerwca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 11/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 stycznia 2013 r. (data nadania) J.P. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 893, art. 887 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U.
Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 20, art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz art. 1 protokołu nr 1 do
Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r.
Nr 36, poz. 175/1, ze zm.).
Skargę sformułowano na podstawie następującego stanu faktycznego. 24 maja 2011 r. komornik sądowy zawiadomił skarżącego o
zajęciu jego rachunku bankowego. 31 maja 2011 r. skarżący złożył w banku oświadczenie o natychmiastowym wypowiedzeniu umowy
tego rachunku. Bank uznał jednak, że oświadczenie to jest bezskuteczne. W konsekwencji skarżący wniósł pozew, w którym domagał
się uznania umowy rachunku bankowego za rozwiązaną ze skutkiem na dzień sprzed wpływu na jego rachunek kwoty 1444 zł, którą
bank przekazał wierzycielowi. Wyrokiem z 29 lutego 2012 r. (sygn. akt IX GC 1612/11) Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie
Sąd Gospodarczy – IX Wydział Gospodarczy oddalił powództwo skarżącego. W uzasadnieniu powołał się na art. 893 w zw. z art.
887 k.p.c., w myśl których z mocy samego zajęcia wierzytelności z tytułu rachunku bankowego wierzyciel może wykonywać wszelkie
prawa i roszczenia dłużnika z tytułu posiadanego rachunku bankowego. W związku z powyższym w chwili zajęcia rachunku skarżący
utracił prawo do rozwiązania umowy o jego prowadzenie. Skarżący wniósł apelację od wyroku sądu rejonowego, którą Sąd Okręgowy
w Warszawie – XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy oddalił wyrokiem z 7 września 2012 r. (sygn. akt XXIII Ga 482/12).
Skarżący uważa, że sąd drugiej instancji dokonał błędnej