Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 listopada 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 110/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 14 kwietnia 2008 r. sporządzonej przez pełnomocnika skarżących zakwestionowana została zgodność
z Konstytucją przepisu art. 201 w związku z art. 202 zdanie pierwsze ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.). Skarżący wywodzą, że wskazany przepis w zakresie, w jakim ogranicza
możliwość podniesienia zarzutu wadliwego rozpoznania sprawy w postępowaniu odrębnym przed wdaniem się w spór, ogranicza ich
konstytucyjne prawo do sądu.
Postanowieniem z 9 lipca 2008 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
rozstrzygnięcia wskazano, że na przeszkodzie merytorycznemu rozpoznaniu skargi stanęła okoliczność wystąpienia z tym środkiem
ochrony konstytucyjnych wolności lub praw z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu przewidzianego w art. 46 ustawy z dnia
1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). W postanowieniu wskazano
również, że skarżący mylnie uznali, że prawomocnym orzeczeniem jest postanowienie Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2007 r. (sygn.
akt I CSK 355/07), w którym odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do odwołania, a w konsekwencji niewłaściwie termin ten liczyli
od dnia doręczenia im rozstrzygnięcia SN.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik skarżących, wywodząc, że skarga została złożona w terminie. W opinii
skarżących przemawia za tym treść art. 46 ustawy o TK, który obok zwrotu „prawomocny wyrok” posługuje się pojęciem „ostatecznego
rozstrzygnięcia”. Dyferencjacja ta jest nieprzypadkowa i