Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 marca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 110/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 kwietnia 2010 r. J.S. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie
zgodności art. 377 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. 2009 r. Nr 175, poz. 1361, ze zm.; dalej: prawo upadłościowe)
w brzmieniu obowiązującym do 2 maja 2009 r. z art. 2, art. 7, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 65 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została skierowana do Trybunału Konstytucyjnego w związku z następującym stanem faktycznym. 1 października
2003 r. zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki, w której skarżący pełnił funkcję członka zarządu. Jeden z wierzycieli
spółki złożył 30 czerwca 2006 r. wniosek o ogłoszenie jej upadłości, który został oddalony na podstawie art. 13 prawa upadłościowego
postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie – Sąd Gospodarczy, X Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych
i naprawczych z 29 sierpnia 2006 r. (sygn. akt X GU 378/06). Orzeczenie to uprawomocniło się 23 września 2006 r. Wierzyciel,
który złożył wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, wniósł 12 października 2006 r. o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności
gospodarczej m.in. w stosunku do skarżącego. Sąd rejonowy uwzględnił wniosek wierzyciela postanowieniem z 25 listopada 2008
r. (sygn. akt X Gzd 204/06) i orzekł wobec skarżącego pozbawienie, na okres czterech lat, prawa prowadzenia działalności gospodarczej
na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej, reprezentanta lub pełnomocnika w spółce handlowej, przedsiębiorstwie
państwowym, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszeniu. Skarżący złożył apelację od postanowienia sądu rejonowego, która została
oddalona postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie – Wydziału XXIII Gospodarczego-Odwoławczego z 24 listopada 2009 r. (sygn.
akt XXIII Ga 540/09).
Skarżący podnosi, że wykładnia zaskarżonego przepisu dokonana przez sądy orzekające w jego sprawie i dominująca w orzecznictwie
prowadzi do naruszenia