Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 listopada 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 110/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 15 kwietnia 2011 r. skarżący – Miasto Gliwice i Rada Miejska w Gliwicach zakwestionowali zgodność
z Konstytucją art. 39 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102,
poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Zaskarżonym przepisom ustawy o TK skarżący zarzucili niezgodność z art. 77 ust. 1,
art. 188 pkt 1-3 w zw. z art. 197, art. 191 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 188 oraz art. 2 i art. 165 ust. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 14 grudnia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego orzeczenia wskazał, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Trybunału poglądem gmina (jednostka samorządu terytorialnego)
nie jest podmiotem legitymowanym do korzystania ze skargi konstytucyjnej jako środka ochrony wolności i praw. Funkcją skargi
konstytucyjnej nie jest bowiem ochrona praw podmiotów publicznoprawnych, a taki właśnie charakter mają jednostki samorządu
terytorialnego, będące podmiotami uczestniczącymi w sprawowaniu władzy publicznej. Trybunał podważył także wskazane przez
skarżących konstytucyjne wzorce mające służyć weryfikacji zakwestionowanych przepisów ustawy o TK. Zdaniem Trybunału nie wykazują
one merytorycznego związku z orzeczeniem, w oparciu o które wniesiona została skarga konstytucyjna (art. 77 ust. 1 Konstytucji),
bądź też nie wyrażają praw podmiotowych skarżących, których ochrony można domagać się w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną
(art. 188, art. 191 ust. 1 pkt 3 Konstytucji).
Z zażaleniem na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wystąpił pełnomocnik skarżących. Podniósł w