Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 lutego 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 110/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 marca 2015 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wystąpił
o zbadanie zgodności z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w związku z art. 79 ust. 1 i art. 190 ust. 5 Konstytucji: po pierwsze,
art. 1173 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie,
w jakim przepis ten imienne wyznaczenie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi konstytucyjnej powierza organom samorządu
zawodowego; po drugie, art. 118 § 5 k.p.c. w zakresie, w jakim przewiduje możliwość sporządzenia przez pełnomocnika ustanowionego
z urzędu w celu złożenia skargi konstytucyjnej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi konstytucyjnej.
Postanowieniem z 28 września 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu
jej braków formalnych.
Zasadniczym powodem niedopuszczalności przekazania skargi do merytorycznej kontroli było złożenie jej z naruszeniem art. 48
ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), pełnomocnik,
który wniósł skargę, nie był bowiem umocowany do reprezentowania skarżącego i sporządzenia skargi w sprawie, w związku z którą
została ona złożona.
Trybunał podkreślił w zaskarżonym postanowieniu, że skarga została sformułowana w związku z postanowieniem Sądu Okręgowego
w K. z listopada 2014 r., tymczasem pełnomocnik, który sporządził skargę konstytucyjną, został wyznaczony przez Okręgową Radę
Adwokacką w K. pismem z 10 lutego 2015 r. – w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z października 2014 r. o ustanowieniu
dla skarżącego pełnomocnika z urzędu „celem wniesienia skargi konstytucyjnej na normę art. 118 § 5 k.p.c.”. Mając powyższe
na uwadze, Trybunał stwierdził, że pełnomocnik, który sporządził analizowaną skargę konstytucyjną nie był umocowany do jej
sformułowania w sprawie, w której ostatecznym orzeczeniem było postanowienie