Postanowienie TK z dnia 13 października 2020, sygn. Ts 110/20

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 31 lipca 2020 r. (data nadania) K.S.N. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z wyboru, wystąpiła z żądaniem na tle następującego stanu faktycznego.

Z powództwa skarżącej, przed Sądem Apelacyjnym w W. (dalej: Sąd Apelacyjny) toczyło się postępowanie drugoinstancyjne o zapłatę z tytułu nieważności umów kredytowych powiązanych z obcą walutą (sygn. akt […]).

Sąd Apelacyjny postanowieniem z 5 marca 2020 r. (sygn. akt jw.) – na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. ‒ Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.: dalej: k.p.c.). – zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przedstawionego Sądowi Najwyższemu przez ten sąd w sprawie o sygn. akt […].

Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o uzasadnienie powyższego orzeczenia, który Sąd Apelacyjny odrzucił postanowieniem z 23 kwietnia 2020 r. (sygn. akt jw.). Orzeczenie to zostało wskazane jako ostateczne rozstrzygnięcie w jej sprawie.

2. Fakt, iż strona postępowania – jak podnosi skarżąca ‒ nie ma możliwości zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji o zawieszeniu postępowania, narusza prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej, zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności. Skarżąca podkreśla, że nieuzasadnione zawieszenie postępowania zamyka drogę prawną do dochodzenia roszczenia. Wskazuje ponadto, że brak możliwości zakwestionowania przedmiotowego rozstrzygnięcia narusza prawo do sądu „gdyż nie został wskazany sąd lub choćby rozszerzony skład tej samej instancji, który byłby właściwy do kontroli kontrowersyjnego rozstrzygnięcia”. W ocenie skarżącej nie ma to żadnego racjonalnego uzasadnienia. Wskazuje ona że jest to „pewnym przeoczeniem racjonalnego ustawodawcy, które jednocześnie godzi w konstytucyjne prawo jednostki do sądu i jednocześnie uniemożliwia kontrolę merytoryczną wydanej decyzji,