Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 kwietnia 2002 r.
|
| Sygn. akt Ts 111/01 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej “Mabi” Spółka z o.o. zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia
1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Zaskarżonemu przepisowi zarzucono, że narusza
on zasadę równej ochrony prawnej uprawnień przewidzianych w art. 207 ust. 1a tej ustawy, związanych z nabyciem prawa użytkowania
wieczystego posiadanej nieruchomości. W ocenie skarżącej kwestionowany art. 216 tej ustawy arbitralnie przesądza o wywłaszczeniowym
charakterze wszystkich umów sprzedaży nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa zawartych m.in. na podstawie art. 6 ustawy z 12
marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Taka ich kwalifikacja umożliwiła realizację roszczeń, o których
mowa w art. 136 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami przez spadkobierców nieruchomości, na której skarżąca prowadziła
działalność gospodarczą. To zaś wyłącza możliwość skorzystania przez skarżącą z prawa do ustanowienia użytkowania wieczystego
posiadanego terenu.
Postanowieniem z 8 października 2001 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania niniejszej skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu
wskazano, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności występowania ze skargą. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego
nie można uznać, że dołączone do skargi konstytucyjnej orzeczenia dotyczące zwrotu nieruchomości spadkobiercom wywłaszczonych
właścicieli, naruszyły bezpośrednio sferę praw i wolności skarżącej. W skardze konstytucyjnej nie doszło także do prawidłowego
wskazania sposobu, w jaki zakwestionowany art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami narusza konstytucyjną zasadę równej
ochrony własności, praw majątkowych i prawa dziedziczenia. Uzasadnienie zarzutu sprowadza się bowiem do zasadności zastosowania
kwestionowanego przepisu przez organy orzekające, opiera się ponadto na błędnym założeniu konieczności zagwarantowania jednakowej
ochrony prawnej dla podmiotów rodzajowo odmiennych praw konstytucyjnych.
Zażalenie na powyższe postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skierował 17 października 2001 r. (data nadania w urzędzie pocztowym)
pełnomocnik skarżącej. Zakwestionował w nim stanowisko Trybunału Konstytucyjnego odnośnie spełnienia przesłanek skargi