Postanowienie TK z dnia 21 stycznia 2003, sygn. Ts 111/02

W skardze konstytucyjnej Jacka Bąbki zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP art. 156 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) oraz art. 378 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 34, poz. 296 ze zm.). Art. 156 ustawy o szkolnictwie wyższym zarzucił skarżący, że jest niezgodny z art. 2, art. 17 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji. Niezgodność ta polegać ma zdaniem skarżącego na braku w kwestionowanej regulacji jednoznacznych unormowań przyznających samorządowi studenckiemu podmiotowość prawną. W ocenie skarżącego brak tej podmiotowości prowadzi w konsekwencji do naruszenia praw podmiotów będących stronami stosunków prawnych zawieranych z organami samorządu studenckiego. Natomiast art. 378 § 1 k.p.c. zarzucił skarżący niezgodność z art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji. Niekonstytucyjność tego przepisu polegać ma – zdaniem skarżącego – na braku korelacji z art. 368 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c., co pozwala sądowi odwoławczemu na pomijanie i selekcjonowanie zgłoszonych zarzutów, bez ich rozważenia i merytorycznej oceny.

Postanowieniem z 21 stycznia 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący połączył problem naruszenia konstytucyjnych praw z normą prawną, która nie stanowiła podstawy orzeczeń wydanych w jego sprawie. Problem podmiotowości prawnej samorządu studenckiego nie determinował – zdaniem Trybunału Konstytucyjnego – oddalenia przez sąd powództwa skarżącego, wobec przyjęcia, że skarżący nie był stroną jakiegokolwiek stosunku prawnego, w którym jako druga strona występowałyby organy samorządu studenckiego. Ponadto, Trybunał Konstytucyjny uznał, że argumentacja skarżącego skierowana przeciwko art. 156 ustawy o szkolnictwie wyższym sprowadza się w istocie do sformułowania postulatów de lege ferenda, zmierzających do